Kurkuma

Swój żółty kolor zawdzięcza zawartej w niej kurkuminie, substancji, która obniża poziom cholesterolu, zmniejsza stany zapalne, zwalcza bakteria i grzyby. Ostatnie badania wykazały, że jest niezwykle skuteczną brania w zapobieganiu nowotworowi prostaty, co tłumaczy niewielki odsetek zachorowań na ten nowotwór wśród mężczyzn w Indiach, gdzie jest bardzo populatną przyprawą. Kurkumina poprawia sprawność umysłową i może zapobiegać chorobie Alzheimera. Nada mięsnym potrawą nieco wschodni posmak, dobrze smakuje z owocami morza, możesz dodawać kurkumę do dań z ryżu lub kuskusu.

Nadmiar wapnia szkodzi sercu

Przyjmowanie dużych ilości suplementów diety zawierających wapń może zwiększać ryzyko wystąpienia zawału serca - donosi strona internetowa pisma "British Medical Journal"

Międzynarodowy zespół naukowców przeanalizował 11 badań śledzących losy 12 tys. osób powyżej 40. roku życia przyjmujących suplementy diety zawierające wapń. Okazało się, że częste zażywanie takich suplementów zwiększa ryzyko zawału serca, nie wpływa natomiast na prawdopodobieństwo wystąpienia innych chorób układu krążenia.

Zdaniem Iana Reida, głównego autora badania, niepożądane działanie suplementów diety może wynikać z ich nagłego działania. - Po spożyciu takiego preparatu gwałtownie wzrasta poziom wapnia we krwi, co może być niebezpieczne dla naszego układu krążenia - mówi dr Reid - Wapń przyjmowany wraz z jedzeniem wchłania się wolniej i jest bezpieczniejszy - dodaje. Ponadto nadmiar wapnia może prowadzić do stwardnienia naczyń krwionośnych i pogorszenia ich pracy.

Pacjentom szczególnie potrzebującym tego pierwiastka (np. zagrożonym osteoporozą) dr Reid zaleca zmianę diety, tak aby uwzględniała produkty mleczne i warzywa, a więc naturalne źródła wapnia zamiast suplementów.

Dr Nieca Goldberg z American Heart Association doradza jednak ostrożność względem pracy Reida: - Jeśli te wyniki okażą się prawdziwe, warto byłoby zbadać, dlaczego nadmiar wapnia zwiększa ryzyko zawału serca, ale nie powoduje częstszego występowania innych schorzeń układu krążenia, np. udarów.

Olej kokosowy

Olej kokosowy (masło kokosowe, tłuszcz kokosowy) - olej otrzymywany poprzez tłoczenie i rozgrzanie kopry - twardego miąższu orzechów palmy kokosowej (Cocos Nucifera). 

Spotykany najczęściej jako rafinowany, odkwaszany i wybielany. 

W postaci płynnej jest lekko żółty. W temperaturze poniżej 25°C przybiera wygląd przypominający ścięty, biały tłuszcz (stąd nazwany także masłem kokosowym).

Olej kokosowy nazywany jest najzdrowszym olejem na ziemi. Doniesienia naukowe wskazują, że olej ten odżywia i wzmacnia mięśnie, szczególnie mięsień sercowy, nie obciążając wątroby.

Doskonale oczyszcza organizm z różnych toksyn rozpuszczalnych w tłuszczach.

Właściwości:

• ze względu na zawartość kwasu laurynowego - zabija wirusy powodujące grypę, opryszczkę, odrę, żółtaczkę i inne choroby wirusowe, zabija bakterie, grzyby, drożdżaki
• polepsza wydzielanie insuliny i wykorzystanie glukozy we krwi
• przynosi ulgę trzustce i systemowi enzymów uwalniając je od efektów stresu
• redukuje problemy związane ze złym wchłanianiem pokarmu i mukowiscydozą
• poprawia trawienie oraz pracę jelit
• poprawia wchłanianie wapnia i magnezu oraz wspomaga rozwój mocnych kości i zębów
• pomaga zapobiegać chorobom przyzębia i próchnicy zębów
• zmniejsza poziom złego cholesterolu jednocześnie zmniejszając ryzyko chorób serca
• wspomaga funkcje tarczycy
• usuwa symptomy związane z chronicznym zmęczeniem
• chroni przed chorobami nerek i pęcherza moczowego
• ma mniej kalorii niż inne tłuszcze
• polepsza metabolizm tym samym wspierając utratę wagi, nie przyczynia się do budowy tkanki tłuszczowej
• stosowany na zewnątrz chroni skórę przed infekcjami
• dostarcza ochrony przed szkodliwymi skutkami ultrafioletowego promieniowania słonecznego

Bardzo rzadko występuje w sprzedaży jako olej tłoczony na zimno, który pozostawiony jest jako naturalny, z typowym, kokosowym zapachem, przez co jest bardzo cennym, poszukiwanym i drogim produktem. Rafinowana wersja jest prawie bezzapachowa.

Olej kokosowy wyciskany jest z miąższu kokosa.
Około połowę zawartości takiego oleju stanowi kwas laurynowy, który w organizmie przekształca sie w monolauryn.


Skład:
zawiera nasycone kwasy tłuszczowe (ok. 80-90%):

• 40-50% kwasu laurynowego C12
• 15-20% kwasu mirystynowego C14
• 7-12% kwasu palmitynowego C16
• 5-11% kwasu kaprylowego C8
• 4-9% kwasu kaprynowego C10
• 1,5-5% kwasu stearynowego C18
• 1-1,5% kwasu kapronowego C6
• oraz nienasycone kwasy tłuszczowe:
• 4-10% kwasu oleinowego C18
• ok. 2% kwasu linolowego C18
• do 0,2% kwasu linolenowego C18

Olej kokosowy ma silne właściwości antybakteryjne, antywirusowe i antygrzybiczne.
Buduje również odporność organizmu.
Używany jest do leczenia bardzo wielu schorzeń i dolegliwości, takich jak: bóle zębów, trądzik, opryszczka, wypryski, egzema, zapalenia i owrzodzenia skory, syfilis, łysienie, siniaki, oparzenia, kaszel, przeziębienia, gorączka, osłabienie odporności, choroby układu trawienia, wrzody, kamienie nerkowe, bolesne i nieregularne miesiączki, niedobory witamin, astma, osteoporoza i wiele innych.


Kwas laurynowy występuje w naturze w dużych ilościach tylko w orzechu kokosowym i w mleku matki, gdzie wraz z pokarmem dostaje się do organizmu dziecka i tam buduje jego odporność od samych narodzin. Kokosy zawierają też kwas kaprylowy, który ma podobne działanie.


Działanie wewnętrzne:

• naturalny antybiotyk o szerokim spektrum działania
• więcej energii, lepsze spalanie tłuszczów, mniej uczucia głodu
• lepsze wchłanianie wapnia i magnezu
• usuwa stany zapalne jelit (choroba Crohna, polipy jelit, itd.)
• działa przeciw bakteryjnie przeciw wirusowo, przeciw grzybiczo (candida albicans)
• chroni poszczególne nasze organy (np. wątrobęi trzustkę)
• poprawa pracy serca i mózgu
• wzmacnia układ imunologiczny
• zwalcza przewlekłe stany zapalne w naturalny sposób
• reguluje przemianę materii
• zdrowe oczy
• zdrowe zęby
• piękna i zdrowa skóra

Olej kokosowy stosuje się wewnętrznie, jako lek oraz w kuchni, jako środek spożywczy, a także do użytku zewnętrznego, jako maseczka do włosów, oliwka do ciała czy maść na różnego rodzaju zmiany skórne.


Ze względu na swoją stałą postać olej nadaje się do smarowania pieczywa, można z powodzeniem zastąpić nim masło w pieczeniu. Idealny do smażenia w wysokich temperaturach, nie pali się, nie jełczeje, a dzięki swoim właściwościom smakowym oraz aromacie, nadaje potrawom orientalny charakter.


Praktycznie nie zawiera utleniających się kwasów tłuszczowych, co sprawia że jest bardzo stabilny podczas smażenia w wysokich temperaturach, do tego jest o wiele zdrowszy. Oleje takie jak: sojowy, słonecznikowy lub z orzeszków ziemnych nie powinny być podgrzewane do wysokich temperatur. Olej kokosowy tłoczony na zimno nie zawiera tłuszczy trans.


Nieocenione są też wartości oleju kokosowego w kosmetyce. Olej posiada właściwości nawilżające, może być stosowany na skórę całego ciała, a także jako maseczka lub serum na włosy.
Wspomaga gojenie się ran, hamuje pojawianie sie plam na skórze, działa łagodząco przy chorobach skóry (egzemy), spowalnia starzenie i opóźnia powstawanie zmarszczek, nawilża i wygładza skórę.
Jako jedyny olej chroni włosy przed utratą protein, dzięki swej specyficznej budowie olej kokosowy jest w stanie wniknąć w strukturę włosa i dokładnie go nawilżyć, dzięki czemu włosy stają sie miękkie, lśniące i mocne.
Stosowanie na skórę głowy wzmacnia cebulki, zapobiegając wypadaniu włosów. Zwiększa ukrwienie skóry i pomaga w walce z łupieżem. Można stosować jako maseczkę na całą długość włosów (a także skórę) przed myciem, lub nałożyć na same końcówki, aby zapobiec ich rozdwajaniu.


Zarówno olej kokosowy, jak i same owoce kokosu, przez dziesiątki lat były potępiane.
Wiązało się to z zawartością w nich nasyconych kwasów tłuszczowych, które uważano za sprzyjające rozwojowi takich chorób jak otyłość, zawały czy miażdżyca.
Jednak żywym przykładem na błędność takiej teorii są mieszkańcy wysp Pacyfiku, którzy kokosy jedzą na co dzień w dużych ilościach. Ludzie Ci nie chorują na żadna z przytoczonych chorób.
Cieszą się świetnym zdrowiem, świetną kondycją i smukłymi sylwetkami, choć niemal całość tłuszczu jaki spożywają pochodzi z kokosów.


Idealny do smażenia - świetnie się wchłania w potrawy, wysoka temperatura spalania powoduje niesamowicie komfortowe smażenie, Idealny do smażenia warzyw, konsystencja masła natomiast powoduje, że jest to doskonały dodatek do pieczywa, a także idealnie zastępuje masło w pieczeniu.
Jego zalety i potwierdzone działanie
pobudzanie przemiany materii - wskazany jest szczególnie w przy niedoczynności tarczycy
redukcja niekorzystnego tłuszczu
zapobieganie osadzania się tłuszczu
szybkie dostarczanie energii
wzmacnia mięśnie w tym nasz najważniejszy - sercowy
“ZASTĄPIENIE DZIENNEGO SPOŻYCIA TŁUSZCZÓW OLEJEM KOKOSOWYM MOŻE SPOWODOWAĆ SPADEK WAGI O OKOŁO 0,5 KG TYGODNIOWO”

Zastosowanie w kosmetyce:
Pielęgnacja włosów, doskonale nawilża, odbudowuje strukturę włosa.

Można stosować zarówno na wilgotne jak i suche włosy, jako maskę (wmasować olej we włosy przed myciem, owinąć folią lub ręcznikiem, trzymać od jednej do kilku godzin, umyć włosy szamponem. W razie problemów ze zmyciem należy nalożyć najpierw nierozcieńczony szampon na włosy, wmasować, a następnie spłukać).

Wnika do wnętrza włosa i nawilża go. Wzmacnia cebulki włosowe, tym samym pomaga powstrzymać wypadanie włosów.

Pomocny w walce z łupieżem.

Można stosować na końcówki włosów aby zapobiegać ich rozdwajaniu (niewielką ilość oleju wmasować w końcówki).
Wyjątkowo polecany do włosów przesuszonych, zniszczonych, z rozdwajającymi się końcówkami.

Pielęgnacja twarzy i ciała.

Doskonały nawilżacz. Polecany do cery suchej, podrażnionej, łuszczącej się. Jak również do tłustej i trądzikowej co jest związane z jego antybakteryjnymi i antyseptycznymi właściwościami.Sprawdza się również w pielęgnacji skóry dojrzałej i uszkodzonej przez promieniowanie słoneczne. Opóźnia powstawanie zmarszczek, przebarwień skórnych. Nanosić go można bezpośrednio na skórę w postaci olejku, balsamu, doskonały do masażu całego ciała. Pomocny w problemach związanych z łuszczycą, egzamach skórnych. Często stosowany na suchą skórę dłoni.

Zastosowanie w gastronomii.

Używany się do pieczenia słodkich ciast, pieczywa jak również znakomicie sprawdza się jako olej do smażenia lub duszenia potraw mięsnych. Podczas smażenia nie pryska.

Buraki chronią pamięć

Wypijanie codziennie pół litra soku z buraków poprawia krążenie krwi w mózgu, przez co może hamować rozwój demencji w starszym wieku - informuje "Nitric Oxide: Biology and Chemistry".

Już wcześniej pojawiło się kilka prac dowodzących, że regularne picie soku z buraków może obniżać ciśnienie krwi i poprawiać wydolność fizyczną. Najnowsze badania naukowców z Uniwersytetu Wake Forest w Winston-Salem w Karolinie Północnej wykazały, że spożywanie około pół litra tego napoju dziennie może szybko poprawić krążenie krwi w mózgu.

Buraki, podobnie jak seler, kapusta czy inne warzywa liściaste, w tym szpinak i niektóre odmiany sałaty, zawierają wysokie stężenie azotanów, które są przez obecne w jamie ustnej bakterie przekształcane w azotyny. Związki te pełnią ważną funkcję w tkankach niedotlenionych, powstaje z nich bowiem tlenek azotu rozszerzający naczynia krwionośne, a przez to poprawiający dopływ krwi i tlenu.

Badania przeprowadzono w grupie osób w wieku 70 lat i więcej. Wyniki badań sugerują, że azotany dostarczane z dietą mogą poprawiać krążenie krwi w rejonach mózgu odpowiedzialnych za wyższe czynności psychiczne, a przez to spowolnić rozwój demencji.

- W miarę starzenia się niektóre obszary mózgu stają się gorzej ukrwione i dotlenione. Uważa się, że ma to związek z pogorszeniem sprawności intelektualnej oraz rozwojem demencji - tłumaczy kierujący badaniami Daniel Kim-Shapiro.

Bogactwo witamin i minerałów zawartych w burakach ćwikłowych znajduje odzwierciedlenie w powszechnym przekonaniu o wzmacniającym działaniu ugotowanego na nich czerwonego barszczu. I rzeczywiście znajdziemy w burakach m.in. sporo witaminy C, kwasu foliowego, soli mineralnych, węglowodanów oraz betainy, skutecznie hamującej rozwój bakterii w organizmie. Uważane są również za jeden z najlepszych antyoksydantów, w znaczący sposób poprawiających dotlenienie komórek, a tym samym mających pozytywny wpływ na funkcjonowanie wielu narządów. W coraz zimniejsze, jesienne dni zdecydowanie warto więc sięgnąć po to warzywo.

Pycnogenol -- najsilniejszy przeciwutleniacz

Pycnogenol® jest najsilniejszym spośród znanych współczesnej medycynie przeciwutleniaczy. Jego działanie jest zbliżone do witaminy E i C, jednak znacznie silniejsze i efektywniejsze.

Przeciwdziała zarówno starzeniu się organizmu, jak i wielu chorobom oraz dolegliwościom.

Podbił Amerykę i Europę Zachodnią.

Pycnogenol® to chemicznie czysty wyciąg z kory sosny śródziemnomorskiej, który zawiera około
40 biologicznie czynnych składników. Podstawowymi są proantocjanidyny należące do grupy bioflawonoidów.

Pycnogenol® - najsilniejszym przeciwutleniaczem.
Steven Lamm - profesor medycyny, asystent kliniczny na Uniwersytecie Medycznym w Nowym Jorku, w swojej książce "Nareszcie młody" (Younger at Last) opisuje Pycnogenol® jako najsilniejszy spośród znanych współczesnej medycynie antyutleniaczy. Opinia wybitnego uczonego oparta jest na wieloletnich testach prowadzonych przez niezależne laboratoria w kilku krajach jednocze?nie.

Testy te dowiodły, że Pycnogenol® jest niezwykle bogatym źródłem bioaktywnych flawonoidów, przez co posiada silne działanie przeciwutleniające. Jego zastosowanie jest bardzo szerokie: od zapobiegania chorobom układu krążenia, poprzez podnoszenie odporności organizmu, do spowalniania procesu starzenia. Nie zawiera toksyn i jest nieszkodliwym, łatwo przyswajalnym preparatem.

Pycnogenol® jest preparatem o nadzwyczaj szerokim spektrum działania:

• Zmniejsza ryzyko zawału, chorób serca i układu krążenia,
• Uszczelnia naczynia krwiono?ne i zwiększa ich elastyczność,
• Zmniejsza agregację płytek krwi,
• Zmniejsza ryzyko wystąpienia nowotworów,
• Zwiększa odporność na promieniowanie UVB - chroni skórę przed promieniowaniem UVA,
• Zwiększa odporność organizmu,
• Spowalnia proces starzenia.

Spowolnienie procesu starzenia
Popularność Pycnogenol® zdobył dzięki właściwościom przeciutleniającym zbawiennym dla poprawy skóry. Preparat poprawia i normalizuje aktywność komórek skóry, czego efektem jest odmładzanie i wzmocnienie jej struktury. Wzmocniona zostaje tkanka łączna, skutkiem czego przywracana jest sprężystość i elastyczność skóry, a proces starzenia zostaje spowolniony.

Działanie silniejsze od działania witamin E i C.
Działanie Pycnogenolu® jest kilkakrotnie skuteczniejsze niż witamin E i C (50 razy większe od witaminy E i 20 razy większe od witaminy C). Dobrze wchłania się z przewodu pokarmowego, jest stabilny, nietoksyczny, a jego przyswajalność nie zmienia się w czasie długiego okresu przyjmowania.
Pycnogenol® jako związek stosowany jest w preparatach zapobiegających chorobom układu krążenia, a także efektom starzenia; w kosmetykach do opalania i kremach zapobiegających skutkom promieniowania UVA i UVB oraz przywracającym elastyczność skóry. Dodatkowo jest popularnym składnikiem past do zębów oraz gum do żucia stosowanych w profilaktyce stomatologicznej.

Dawkowanie
Zalecane dawkowanie to: 1 - 3 tabletki dziennie - jako przeciwutleniacz.
W Polsce Pycnogenol® jest zarejestrowany jako dietetyczny środek spożywczy, posiada zezwolenie Głównego Inspektora Sanitarnego, NR GIS-HZ-4433-PD-69/MK/00

Problem : osteoporoza

Zalecane:

• wapń, witamina D, mangan oraz bor. Właśnie te substancje gwarantują mocne kości do późnej starości. O manganie i borze zwykle zapominamy, tymczasem niedobór pierwszego powoduje między innymi utratę masy kostnej, a kiedy brakuje boru następuje demineralizacja kości. Organizm nie potrzebuje ich zbyt wiele. Wystarczy, że w twojej diecie jest miejsce na rodzynki, orzechy, miód, płatki owsiane, pieczywo z pełnego przemiału, sok ananasowy, a także warzywa strączkowe. Biopierwiastki najłatwiej dostarczyć już podczas śniadania, np. w dobrze skomponowanym musli.

Uznany wapń i witaminę D zapewni nabiał, zielone warzywa, tłuste ryby. Jedz w całości sardynki i szprotki, nie gardź brokułami, a twoje kości zostaną skutecznie wzmocnione łatwym do przyswojenia wapniem.

• Ogranicz:  sól, alkohol i kofeinę. Skutecznie wypłukują wapń z organizmu. Jeśli jesteś w grupie ryzyka osteoporozy, czyli np. w okresie menopauzy, czy przyjmujesz leki sterydowe, dziennie możesz wypić filiżankę kawy i kieliszek wina, albo małe piwo. I wystarczy. Co do solenia potraw przyjmij sobie do serca zalecenia dla nadciśnieniowców. Jeśli masz zdiagnozowaną osteoporozę, twoje menu powinien akceptować lekarz. Nie wahaj się go pytać o szczegóły. Doradztwo dietetyczne należy do jego obowiązków.

Kamica moczowa

Co dwudziesty mieszkaniec Polski ma w swoim życiu przynajmniej raz problem z kamicą moczową. Jak się przed nią chronić? Jak leczyć?

Najstarszy znany nam kamień moczowy został znaleziony w mumii z El-Amrah w Egipcie. Liczy sobie, bagatelka, prawie 7 tys. lat. Można więc podejrzewać, że kamica moczowa towarzyszy ludzkości od zawsze. Dziś, jak się uważa, dotyczy ok. 5 proc. naszej populacji.

Najprościej mówiąc, kamica moczowa (urolithiasis) jest chorobą, w której dochodzi do tworzenia się w drogach moczowych złogów zbudowanych ze składników zawartych w moczu (najczęściej szczawianów i fosforanów wapnia oraz kwasu moczowego). - Choroba może pojawić się w każdym wieku. Mężczyźni chorują trzy razy częściej niż kobiety. U zdecydowanej większości - 50-70 proc. chorych - jest to jeden epizod w życiu. Pozostali muszą liczyć się z nawrotami - mówi dr Jacek Judycki z warszawskiego specjalistycznego szpitala urologicznego Mazovia.

W zależności od tego, gdzie znajdują się kamienie moczowe, możemy mówić np. o kamicy nerkowej czy też moczowodowej.

Skąd się bierze

Przyczyny kamicy moczowej nie są do końca znane, ale jej rozwojowi może sprzyjać:

• odwodnienie (np. podczas pobytu w gorącym i suchym klimacie, picie zbyt małej ilości płynów);
• zbyt duża zawartość w diecie wapnia, szczawianów i puryn;
• jednostronna dieta (bogato białkowa lub warzywno-owocowa);
• siedząca praca;
• długotrwałe unieruchomienie;
• zakażenie dróg moczowych.

Ryzyko zachorowania zwiększa się też w sytuacji, gdy ktoś:

• posiada tylko jedną sprawną nerkę;
• cierpi z powodu takich schorzeń, jak: nadczynność przytarczyc, zaburzenia wchłaniania jelitowego, sarkoidoza, nadczynność tarczycy;
• przez długi czas zażywa preparaty wapnia, preparaty witaminy D czy witaminę C w bardzo dużych dawkach (>4 g/dobę);
• ma wrodzone lub nabyte wady anatomiczne utrudniające odpływ moczu (np. nerka gąbczasta, zwężenie moczowodu, nerka podkowiasta, torbiel ujścia moczowodu).

W powstawaniu kamieni moczowych kluczową rolę odgrywają dwa procesy. Pierwszy to przesycenie moczu składnikami kamicorodnymi. - To sytuacja, w której stężenie związków odpowiedzialnych za tworzenie kamieni jest tak duże, że nie są one w stanie dalej się rozpuszczać - już tylko się wytrącają - tłumaczy dr Judycki.

Drugi proces to nukleacja, czyli powstawanie jądra krystalizacji, wokół którego tworzy się następnie kamień.

Gdzie i jak się objawia

Kamica nerkowa (nephrolithiasis) przebiega na ogół bezobjawowo lub ze skąpymi i mało charakterystycznymi objawami. Nawet stosunkowo duże kamienie, wypełniające cały układ kielichowo-miedniczkowy nerki, mogą nie dawać objawów. Czasami chory skarży się na tępe pobolewania w okolicy lędźwiowej spowodowane stanem zapalnym, niedokrwieniem miąższu nerki i napięciem jej włóknistej torebki. Dolegliwości bólowe mogą pojawić się też przy utrudnieniu w odpływie moczu z kielicha lub miedniczki nerkowej. Sporadycznie, np. po większym wysiłku fizycznym, może też wystąpić krwiste zabarwienie moczu.

Gdy kamień przedostaje się z nerki do moczowodu, zaczynamy mówić o kamicy moczowodowej (ureterolithiasis). Często dochodzi wtedy do nagłego zablokowania odpływu moczu z nerki i jego zastoju powyżej kamienia. Pojawia się typowy, napadowy ból związany z kamicą - kolka nerkowa.

Objawy ataku kolki:

• nagły ból w okolicy lędźwiowej, promieniujący do nadbrzusza, podbrzusza, wewnętrznej powierzchni ud oraz do warg sromowych i moszny;
• objawy ze strony przewodu pokarmowego (nudności, wymioty, wzdęcia, biegunka, rzadziej porażenna niedrożność jelit);
• objawy podrażnienia pęcherza moczowego (zaburzenia oddawania moczu, parcie na mocz), szczególnie w przypadku umiejscowienia kamienia w dolnym odcinku moczowodu;
• w rzadkich przypadkach bezmocz

Po pierwsze, zbadać

W przypadku podejrzenia kamicy należy wykonać USG układu moczowego oraz rentgenowskie zdjęcie jamy brzusznej. Podstawowym badaniem obrazowym dróg moczowych jest urografia (to seria zdjęć rentgenowskich jamy brzusznej po uprzednim podaniu pacjentowi kontrastu), która dostarcza informacji o liczbie, lokalizacji i wielkości kamieni, a także pracy nerek i stopniu upośledzenia odpływu moczu.

W szczególnych przypadkach w diagnostyce kamicy dróg moczowych wykonywane są inne badania, np. spiralna tomografia komputerowa, scyntygrafia dynamiczna nerek lub urografia rezonansu magnetycznego.

U chorego z objawami kamicy moczowej wykonuje się też badania laboratoryjne: badanie ogólne moczu, stężenie kreatyniny w surowicy krwi, stężenie wapnia, fosforanów i kwasu moczowego w surowicy, posiew moczu. U każdego chorego z kamicą należy ponadto przeprowadzić analizę składu chemicznego wydalonych lub usuniętych złogów.

Jak leczyć

Gdy średnica kamienia nie przekracza 4 mm, zdecydowana większość pacjentów jest w stanie wydalić go o własnych siłach. Trzeba im (a właściwie kamieniom) jednak w tym pomóc. - Stosuje się tu leki rozkurczowe i przeciwbólowe oraz zaleca picie dużej ilości płynów oraz odpowiednią aktywność fizyczną, np. schodzenie po schodach, by wymusić przemieszczanie się kamienia w dół dróg moczowych - mówi dr Judycki.

Niektóre kamienie (te z kwasu moczowego) mogą być rozpuszczone po doustnym podaniu odpowiednich leków. Pamiętajmy jednak, że decyzję o takiej formie terapii zawsze powinien podjąć specjalista urolog. - Niestety, na rynku pojawia się dużo "cudownych" środków rozpuszczających kamienie. Wiele osób nie jest świadomych, że nie pomogą im one w tym, i daje się nabrać - ostrzega dr Judycki.

Zabiegowe usuwanie kamieni z górnych dróg moczowych zaleca się w przypadku kamieni o średnicy większej niż 6-7 mm, szczególnie gdy towarzyszą im:

• utrzymujące się lub nawracające bóle;
• zakażenia układu moczowego;
• przewlekłe utrudnienia odpływu moczu i postępujące upośledzenie czynności nerki;
• ryzyko zablokowania odpływu moczu, szczególnie przy obecności jedynej czynnej nerki.

Bardziej agresywne postępowanie jest też uzasadnione u młodych pacjentów, u których choroba wystąpiła przed 25. rokiem życia.

Istnieje kilka mniej lub bardziej inwazyjnych metod usuwania kamieni. Wybór najlepszej zależy od lokalizacji, rozmiarów i kształtu złogów oraz stanu dróg moczowych.

Najczęstszą i najmniej inwazyjną metodą usuwania kamieni jest dziś ESWL, czyli ich rozbijanie (litotrypsja) falami uderzeniowymi generowanymi zewnątrzustrojowo (extracorporeal shock-wave lithotripsy). Metoda ta wykorzystuje właściwości szczególnego rodzaju fali akustycznej (mechanizm jej powstawania jest podobny do fal tsunami). Wytworzona przez specjalny aparat fala jest ogniskowana w punkcie, w którym należy ustawić kamień - umożliwia to specjalny stół zabiegowy, na którym leży pacjent. - Fala uderzeniowa powoduje rozbicie kamienia na drobne części, które mogą być wydalone z moczem - wyjaśnia dr Judycki. Zabieg przeprowadza się w ramach chirurgii jednego dnia.

Ciekawa jest historia narodzin urządzenia do ESWL. Pierwsze zbudowali w latach 80. ubiegłego wieku inżynierowie niemieckiej firmy Dornier. Wykorzystali przy tym m.in. pomysły swoich poprzedników z czasów II wojny światowej (Dornier produkował wówczas bombowce dla Luftwaffe), którzy chcieli wykorzystać fale do niszczenia łodzi podwodnych aliantów.

Inną metodą jest przezskórna nefrolitotrypsja (PCNL). Pozwala ona na doszczętne usunięcie złogów z nerki i górnego odcinka moczowodu przez endoskop (nefroskop). Po jego wprowadzeniu pod kontrolą wzroku usuwa się kamień lub rozbija go na mniejsze fragmenty możliwe do wydobycia.

PCNL umożliwia kruszenie i usuwanie nawet bardzo dużych i licznych kamieni. Przy rozległej kamicy i pozostałych złogach resztkowych niekiedy naprzemiennie wykonuje się PCNL i ESWL (to tzw. sandwich therapy - terapia sandwiczowa).

Ureterorenoskopia (URS) jest zabiegiem usuwania lub rozbijania kamieni moczowych za pomocą sztywnego, półsztywnego lub giętkiego endoskopu wprowadzanego przez cewkę moczową i pęcherz do moczowodu.

Poprzez kanał endoskopu można wprowadzać sprzęt do usuwania kamieni (kleszczyki, koszyczki) lub do ich rozbijania (sondy ultradźwiękowe lub światłowody laserów).

Klasyczne, chirurgiczne usuwanie kamieni nerkowych to obecnie zaledwie 1-5 proc. wszystkich zabiegów.

Wskazaniem do leczenia operacyjnego może być rozległa kamica, współistnienie wad anatomicznych, nieprawidłowe położenie nerek, chorobliwa otyłość, zniekształcenia kręgosłupa, utrwalone zniekształcenia bioder i kończyn dolnych, współistniejące choroby uniemożliwiające wykonanie innych zabiegów.

Inne miejsca
Kamica pęcherza moczowego jest na ogół wynikiem przemieszczenia się kamienia z górnych dróg moczowych lub skutkiem upośledzenia oddawania moczu towarzyszącego chorobom prostaty. Objawia się częstomoczem, naglącymi parciami na mocz, szczególnie przy chodzeniu, przerywanym strumieniem moczu, krwistym zabarwieniem moczu.

Kamica cewki moczowej jest na ogół wynikiem przemieszczenia się kamienia z pęcherza moczowego lub powstaje w wyniku zwężenia cewki lub przedostania się do niej ciał obcych. Objawia się bolesnym oddawaniem moczu, zwężeniem strumienia moczu i jego zatrzymaniem. Kamień jest przeważnie wyczuwalny na przebiegu cewki.

Kamica stercza (prostaty) Złogi tworzą się w cewkach gruczołu krokowego. Choroba przebiega przeważnie bezobjawowo lub wywołuje ból przy oddawaniu moczu. Może być wynikiem przewlekłego zapalenia stercza.

Kwas migdałowy (Mandelic Acid)

Kwas migdałowy należy do grupy kwasów alfa-hydroksylowych (AHA).


Występuje w naturze w gorzkich migdałach. Spośród kwasów AHA jest tym o największych właściwościach przeciwbakteryjnych oraz dzięki budowie cząsteczki posiada specyficzne możliwości terapeutyczne.

Charakterystyczną właściwością kwasu migdałowego jest powolność działania, dzięki czemu stanowi on substancję pewna i łatwą w aplikacji.

Peelingi kwasem migdałowym w wysokich stężeniach - od 20% do50% - pozwalają uzyskać poprawę stanu skóry z trądzikiem, zmarszczkami, piegami, ostudą. Nie wywołują przy tym uczucia dyskomfortu i dają natychmiastowe efekty. Kwas migdałowy nie uwrażliwia skóry na słońce i dlatego może być stosowany przez cały rok, a także - ze względu na brak ryzyka wystąpienia przebarwień - u osób z wysokim fototypem. Z tego powodu bywa nazywany "peelingiem letnim" lub "peelingiem dla wszystkich o każdej porze roku".
Peeling kwasem migdałowym nie wywołuje uczucia pieczenia ani zaczerwienienia (w 80% przypadków), zachowując jednocześnie swoją skuteczność.

W niskich stężeniach (5%-10%) stosowany jest w produktach przeznaczonych do łagodnej pielęgnacji skóry tłustej ze skłonnościami do trądziku, a dzięki właściwościom złuszczającym wykorzystuje się go również w produktach o działaniu przeciwstarzeniowym.
Kurację kwasem migdałowym należy rozpocząć od niskich stężeń, np. 5% toniku.

Efekty stosowania kwasu migdałowego:
*zmniejszenie grubości warstwy rogowej i normalizacja keratynizacji - skóra uzyskuje gładkość i ładny, świetlisty koloryt;
*wzrost spoistości i zwartości głębszych warstw naskórka;
*zwiększenie grubości warstwy twórczej naskórka, wzmocnienie skóry;
*odbudowa i reaktywacja postarzałej skóry;
*wzrost nawilżenia naskórka, a w efekcie uelastycznienie go i ujędrnienie;
*regeneracja skóry z fotouszkodzeniami i przebarwieniami posłonecznymi - depigmentacja;
*regulacja poziomu łoju;
*własności antybiotykowe - likwidacja bakterii Staphylococcus aureus, Bacillus proteus, Escherichia coli i Aerobacter aerogenes oraz przeciwdziałanie niecystowemu trądzikowi zapalnemu.

Dlaczego żurawina leczy infekcje dróg moczowych

Są nowe dowody na to, że sok z żurawin niszczy bakterie odpowiedzialne za zapalenia dróg moczowych. Co więcej, wiadomo, w jaki sposób to robi

Wyjaśniła to podczas zjazdu Amerykańskiego Towarzystwa Chemicznego odbywającego się w Bostonie dr Terii Anne Camesano z Politechniki w Worcester w stanie Massachusetts.

Bakteryjne infekcje dróg moczowych (głównie pęcherza i cewki) są jedną z najczęstszych dolegliwości, szczególnie u kobiet. Jedna na trzy panie miała lub będzie miała takie zakażenie. Najczęściej wywołują je bakterie - pałeczki okrężnicy (Escherichia coli). Bytują one w drogach moczowych i gdy spadnie nam odporność, atakują.

Z badań Cameso wynika, że tylko połowa kobiet idzie do lekarza, gdy odczuwa średnie dolegliwości, takie jak pieczenie i częste parcie na pęcherz. Lekarz zazwyczaj przepisuje antybiotyk, który zabija bakterie. Niestety, zakażenia dróg moczowych mają tendencję do uporczywego nawracania, a nie można wciąż "faszerować" się kolejnymi antybiotykami. Dlatego szuka się innych sposobów na dokuczliwe mikroby.

Od jakiegoś czasu wiadomo, że odnawianiu się choroby zapobiega żurawina. Ale dopóki nie było dowodów, w jaki sposób to robi, nie wszyscy lekarze traktowali jej właściwości poważnie. Dr Cameso przeprowadziła testy na bakteriach E.coli wyizolowanych z moczu zdrowych osób przed wypiciem szklanki soku żurawinowego rozcieńczonego wodą i po wypiciu. Sprawdzała, czy napój miał jakiś wpływ na przyleganie mikrobów do siebie oraz do powierzchni plastikowej płytki laboratoryjnej.

- Bakterie są silne dopiero w grupie, kiedy stworzą coś, co nazywamy biofilmem - tłumaczy amerykańska uczona.

Jest to wielowarstwowa kolonia mikrobów połączonych ze sobą i zawieszonych w tzw. macierzy zbudowanej z różnych związków. Charakterystyczne dla biofilmu jest to, że poszczególne grupy bakterii pełnią w nim różne funkcje: część rozkłada antybiotyki, część się dzieli, a inne, najczęściej w samym środku kolonii, czekają "uśpione" - nawet gdyby lekowi udało się dotrzeć tak głęboko, nie zabije ich, bo antybiotyki działają tylko na dzielące się komórki.

Okazuje się, że sok żurawinowy nie pozwala bakteriom kleić się do siebie ani przylegać do płytki. A pojedynczo mają małą szansę, by utrzymać się w drogach moczowych - są z nich wypłukiwane.

Działanie soku trwa do ośmiu godzin od momentu wypicia.

Imbir

Od wieków stosowany jest jako remedium na szereg różnych dolegliwości, m.in. przeziębienie czy bóle żołądka. Spożywanie imbiru skutecznie redukuje też ból mięśni spowodowany wysiłkiem. Jest doskonały w leczenie bolesności stawów i migren, łagodzi nudności. Wspomaga utrzymanie prawidłowego stężenia cholesterolu w krwi.

Surowy imbir dodaje świeżości i pikantności owocom morza, polepsza smak mdłych potraw i tłustych mięs np. kaczki czy wieprzowiny. Mielony najlepiej nadaje się do potraw słodkich, pierników, ciast, puddingów czy sałatek owocowych. Pasuje też do pieczonych jabłek czy gruszek. Z korzenia możesz zrobić rozgrzewający napar z miodem i cytryną. Doskonały do ciasta marchewkowego.

Dieta kopenhaska

Plan diety:

Dzień 1

• Śniadanie: filiżanka kawy z jedną łyżeczką cukru,
• Lunch: 2 jajka na twardo, gotowany szpinak lub brokuł i 1 pomidor,
• Obiad: 1 duży befsztyk wołowy, sałata z olejem i cytryną

Dzień 2

• Śniadanie: filiżanka kawy z jedną łyżeczką cukru,
• Lunch: 1 duży befsztyk wołowy, sałata z olejem i cytryną, 1 świeży, duży owoc,
• Obiad: 1 duży plaster chudej szynki, 2 szklanki jogurtu naturalnego

Dzień 3

• Śniadanie: filiżanka kawy z jedną łyżeczką cukru,
• Lunch: gotowany szpinak, 1 pomidor, 1 świeży, duży owoc,
• Obiad: 1 duży plaster chudej szynki, 2 jajka na twardo, sałata z olejem i cytryną

Dzień 4

• Śniadanie: filiżanka kawy z jedną łyżeczką cukru,
• Lunch: chudy twarożek (ok. 100 gram ),1 starta marchew, 2 jajka na twardo,
• Obiad: 1 mała puszka kompotu owocowego niskosłodzonego, 2 szklanki jogurtu naturalnego

Dzień 5

• Śniadanie: 1 duża tarta marchew z cytryną,
• Lunch: 1 duża porcja gotowanej chudej ryby,
• Obiad: 1 duży befsztyk wołowy, gotowany brokuł, kilka liści sałaty.

Dzień 6

• Śniadanie: filiżanka kawy z jedną łyżeczki cukru, grzanka,
• Lunch: 1 cały niewielki kurczak kilka i dużych liści sałaty z olejem i cytryną,
• Obiad: 2 jajka na twardo, duża tarta marchew

Dzień 7
Śniadanie: filiżanka herbaty bez cukru,
Lunch: kawałek chudego grillowanego mięsa,
Obiad: nic

Dzień 8
Śniadanie: filiżanka kawy z jedną łyżeczką cukru,
Lunch: 2 jajka na twardo, gotowany szpinak lub brokuł i 1 pomidor,
Obiad: 1 duży befsztyk wołowy, sałata z olejem i cytryną

Dzień 9
Śniadanie: filiżanka kawy z jedną łyżeczką cukru,
Lunch: 1 duży befsztyk wołowy, sałata z olejem i cytryną, 1 świeży, duży owoc,
Obiad: 1 duży plaster chudej szynki, 2 szklanki jogurtu naturalnego

Dzień 10
Śniadanie: filiżanka kawy z jedną łyżeczką cukru,
Lunch: gotowany szpinak, 1 pomidor, 1 świeży, duży owoc,
Obiad: 1 duży plaster chudej szynki, 2 jajka na twardo, sałata z olejem i cytryną

Dzień 11
Śniadanie: filiżanka kawy z jedną łyżeczką cukru,
Lunch: chudy twarożek (ok. 100 gram ), 1 starta marchew, 2 jajka na twardo,
Obiad: 1 mała puszka kompotu owocowego niskosłodzonego, 2 szklanki jogurtu naturalnego

Dzień 12
Śniadanie: 1 duża tarta marchew z cytryną,
Lunch: 1 duża porcja gotowanej chudej ryby,
Obiad: 1 duży befsztyk wołowy, gotowany brokuł, kilka liści sałaty.

Dzień 13
Śniadanie: filiżanka kawy z jedną łyżeczki cukru, grzanka,
Lunch: 1 cały niewielki kurczak i kilka dużych liści sałaty z olejem i cytryną,
Obiad: 2 jajka na twardo, duża tarta marchew

Łatwo można zauważyć, iż poszczególne dni niewiele różnią się od siebie, a nawet powtarzają, jak np. dzień 1 i 8, czy 6 i 13, co wpływa monotonię diety. Musimy pamiętać, że dzienna dawka kalorii w tym programie żywienia wynosi maksymalnie około 900 kcal, co w konsekwencji może wiązać się z obniżonym nastrojem i spadkiem energii w ciągu dnia.

Witamina B3

Witamina B3 nazywana jest witaminą PP lub niacyną. Jako jedyna witamina z grupy B może być wytwarzana w ludzkim organizmie, jednak jej głównym źródłem dla naszego organizmu są odpowiednie produkty spożywcze.

Witamina PP ma ogromne znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania mózgu i centralnego układu nerwowego. Ponadto niezbędna jest w prawidłowych przemianach hemoglobiny, uczestnicząc w tworzeniu czerwonych krwinek. Bierze także udział w syntezie hormonów płciowych tyroksyny i insuliny.

Niacyna jest istotna także w diecie osób z chorobami układu krążenia, ponieważ redukuje poziom cholesterolu całkowitego i cholesterolu LDL we krwi, wspomaga natomiast produkcję cholesterolu HDL.

Kolejną grupą osób, która powinna zwrócić uwagę na podaż tej witaminy w swojej diecie są cukrzycy. Ze względu na fakt, iż niacyna zwiększa wrażliwość na insulinę, witamina ta jest dla cukrzyków szczególnie istotna.

Ponadto, niacyna wpływa pozytywnie na kondycję skóry, włosów i paznokci, natomiast jej niedobór w organizmie może doprowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. Przede wszystkim objawia się on zaburzeniami układu pokarmowego nudnościami, biegunką oraz zmianami zapalnymi skóry, jamy ustnej i języka. Inne objawy niedoboru niacyny to zaburzenia snu, osłabienie, depresja czy migreny.

Naturalne źródła niacyny stanowią zarówno produkty zwierzęce i roślinne. Największe jej ilości znajdziemy w drożdżach, wątróbce, czerwonym mięsie, drobiu czy rybach, a nieco mniejsze w pieczywie, nasionach roślin strączkowych czy warzywach i owocach.

Sałata rzymska

Sałata rzymska cieszy się opinią najwartościowszej ze wszystkich sałat. Zawiera spore ilości karotenu, który korzystnie wpływa na funkcjonowanie wzroku i układu odpornościowego. 

Jest także cennym źródłem witamin: B1, B2, PP oraz C oraz przeciwutleniaczy. Sałata ta jest także bogata w wapń, fosfor, potas, magnez i żelazo. Podobnie jak jej kuzynki, jest lekkostrawna i niskokaloryczna, jednak o wiele bogatsza w składniki odżywcze niż np. sałata lodowa!

Papryka

Jak pokazują ostatnie badania, papryka pomaga spalić tłuszcz. Co więcej, witaminy z grupy B, które znajdziemy w tym smakowitym warzywie, nie tylko korzystnie wpływają na nasz system nerwowy, ale zapobiegają też obrzękom, co może pomóc uchronić się przed chorobami serca.

Zawarty w dużych ilościach w czerwonej papryce beta-karoten, korzystnie wpłynie też na naszą cerę. Zawiera dużo witaminy C – pod względem jej zawartości zajmuje pierwsze miejsce wśród wszystkich warzyw.

W czerwonej papryce znajdziemy także luteinę i ksantynę oraz karotenoidy, które zmniejszają ryzyko utraty wzroku spowodowanej starzeniem się, ponieważ zapobiegają zwyrodnieniu siatkówki, zaćmie i niektórym rodzajom nowotworów. Ostra papryka zawiera duże dawki kapsaicyny – substancji o działaniu przeciwbólowym i przeciwzapalnym, pomocnej także w powstrzymywaniu formowania się złogów cholesterolowych. Chlorofil chroni natomiast przed działaniem substancji rakotwórczych obecnych w środowisku.

Czarna fasola

Czarna fasola oprócz tego, że stanowi bogate źródło białka jest bogata w antyoksydanty, które chronią nas przed atakiem wolnych rodników, tym samym zapobiegają rozwojowi groźnych chorób oraz przedwczesnemu starzeniu. Chodzi o obecne w niej antocyjany, które nadają fasoli ciemny odcień. Naukowcy odkryli, że czarna fasola przeciwutleniaczy może mieć aż… 40 razy więcej od białej!

Dieta na piękne i mocne włosy

To, jak wyglądają nasze włosy w ogromnej mierze zależy od sposobu odżywiania. Dlatego powinnyśmy wraz z pożywieniem dostarczać do organizmu cenne mikroelementy, jak kwas krzemowy, jod, wapń, siarka, żelazo. Dieta na włosy powinna być także bogata w witaminy z grupy B, dzięki którym kosmyki są zdrowsze i wolniej siwieją.

Jest wiele pokarmów , które pomagają utrzymać czuprynę w dobrej kondycji. Na przykład stosowana do deserów, wypieków czy słodzenia napojów melasa stanowi doskonałe źródło żelaza.

Korzystnie na stan włosów wpływa także beta-karoten, którego dostarczają, m.in. żółte, pomarańczowe, czerwone owoce i warzywa (marchew, papryka, jabłko, brzoskwinia). Ogólnie rzecz ujmując, jeśli komponując codzienny jadłospis będziemy wybierać produkty zdrowe, naturalne, bogate w witaminy, mikroelementy, białko, na pewno zyska na tym wygląd naszej cery, paznokci i czupryny. Dieta na włosy sprawi, że staną się bardziej sprężyste, lśniące, mocniejsze. Efekt nie pojawi się od razu, ale warto poczekać.

Dieta na włosy - produkty, które wpływają na wygląd i kondycję kosmyków:

* Pieczywo pełnoziarniste - jest bogate w witaminy (E, wit. z grupy B) i mikroelementy: żelazo, fosfor, potas.

* Ciemny ryż - zawiera dużo białka, żelaza, wapnia i witamin z grupy B.

* Jajka - są źródłem białka i witamin, jak A, D, witamin z grupy B, a także żelaza, wapnia, potasu, fosforu, magnezu.

* Świeże warzywa, głównie zielone, jak szpinak, sałata, brukselka, brokuły, szparagi, natka pietruszki - są bogate w mikroelementy i witaminy A, E, z grupy B.

* Ryby morskie (jak łosoś, makrela, tuńczyk, śledź, szprot, halibut) - dieta na włosy powinna je uwzględniać głównie z racji bogactwa w kwasy omega 3 i cenny jod.

* Mleko i przetwory mleczne - źródło wapnia i witamin z grupy B.

* Drożdże piwne - są bogate w białko, biotynę (witaminę H), witaminę B5, przez co doskonale wpływają na kondycję włosów i hamują ich wypadanie.

* Kiełki roślin - większość z nich nie tylko dostarcza protein, ale i witamin z grupy B, A, C, E, H oraz pierwiastków, jak żelazo, siarka, cynk, potas, magnez, selen. Dzięki swoim właściwościom kiełki działają wzmacniająco na cebulki włosów.

Dieta na włosy, bogata w wyżej wymienione produkty, powinna być uzupełniona piciem herbatek ziołowych z pokrzywy lub skrzypu. Nie wszyscy lubią ich smak, jednak wszystko jest kwestią przyzwyczajenia, a właściwości herbatek są naprawdę zbawienne.

Soczewica

Soczewica, podobnie jak pozostałe nasiona strączkowe, zawiera dużo białka, choć wśród zwolenników zdrowego odżywiania często toczą się dyskusje, czy lepiej traktować ją jako źródło białka czy węglowodanów? Odpowiedź (choć nie kompletną) można znaleźć w liczbach: soczewica w ok. 55-60 procentach składa się z węglowodanów, a w ok. 25-28 procentach z białek. Nie bez znaczenia jest jednak fakt, że białko to aż w 44 procentach składa się z aminokwasów egzogennych, czyli tych, które muszą być dostarczane z pożywieniem, co czyni je niezwykle wartościowym.

Oprócz dużej zawartości białka, soczewicę wyróżnia jeszcze jedna cenna rzecz. W przeciwieństwie do innych roślin strączkowych, bardzo łatwo i szybko przygotowuje się ją do spożycia. Wystarczy umyć ją pod bieżącą wodą i gotować ok. 20 min. Odpada niezbędny w przypadku np. fasoli czy grochu proces nawet kilkunastogodzinnego moczenia przed gotowaniem.

Lawenda

Ma właściwości uspokajające, pomaga przy bezsenności. Doskonałe zioło do herbaty, ale też do ciasteczek. Wraz z koprem, bazylią, tymiankiem stanowi ciekawą mieszankę do dań z mięsa i ryżu.

Składniki odżywcze

Aby utrzymać umysł i ciało w dobrej formie, potrzebujemy mnóstwa składników odżywczych - od tych wspomagających odporność po składniki budowy kości i metale ciężkie.  Możemy je uzyskać z natury lub z tabletek.

Witamina K 

Ma zasadnicze znaczenie w procesie krzepliwości krwi, bez niej nasz organizm nie jest w stanie powstrzymać krwawienia z nawet najmniejszej ranki. Odgrywa także ważną rolę w gospodarce wapniowej.

Występuje w wielu produktach spożywczych, głównie w zielonych warzywach, ale także w awokado, ziemniakach, jajkach, serze, jogurcie. Sztuczna  suplementacja witaminą K jest dozwolona tylko po konsultacji z lekarzem! W naturze, żeby dostarczyć ją organizmowi, możemy jeść jarmuż, który zawiera 1,1  mg witaminy K w filiżance liści.

Likopen

Ten związek chemiczny jest jednym z najważniejszych antyoksydantów. Mawłaściwości chroniące nasz organizm przed chorobami układu krwionośnego, a nawet przed różnymi odmianami raka.

Najlepszym źródłem likopenu są pomidory. I to - co jest rzadkością - w postaci przetworzonej: pod postacią sosów, past, przecierów. Szklanka takich przetworzonych pomidorów zawiera aż 75 mg likopenu. Surowe, nieprzetworzone pomidory nie są tak bogate w ten związek. Sporo likopenu zwiera też arbuz.

Lizyna

Ten aminokwas pomaga przyswajać wapń, jest bardzo istotny w procesie rozwoju, niezbędny jest do budowy białek, przede wszystkim w kościach i mięśniach. Poprawia koncentrację umysłową,  łagodzi objawy przeziębienia i grypy.

Występuje głównie w białku zwierzęcym, szczególnie w czerwonym mięsie. Znajdziemy ją również w orzechach  i roślinach strączkowych.

Magnez

Organizm wykorzystuje ten pierwiastek w ponad 300 reakcjach chemicznych, więc jego niedobór może się objawiać na wiele sposobów.  Magnez ma duże znaczenie dla pracy układu nerwowego, reguluje pobudliwość mięśniowo-sercową, jest składnikiem kości. Ostatnio pojawiły się także doniesienia, że niedobór tego pierwiastka w diecie może prowadzić do depresji. Chociaż magnez występuje w naturze w wielu spożywanych przez człowieka pokarmach, to w wyniku nawożenia chemicznego gleby preparatami zawierającymi potas i stosowania w żywności wielu konserwantów obniża jego poziom w pożywieniu.

Najwięcej magnezu zawierają otręby pszenne - 89 mg na ćwierć szklanki (to 22 procent dziennego zapotrzebowania). Inne dobre źródła magnezu to migdały, orzechy nerkowca i zielone warzywa, takie jak szpinak.

Niacyna

Inaczej witamina B3 albo PP. W przeciwieństwie do innych witamin z grupy B może byćprodukowana przez organizm, ale są to niewielkie ilości i głównym jej źródłem powinno być pożywienie. Niacyna uczestniczy w tworzeniu czerwonych ciałek krwi, reguluje poziom cholesterolu, rozszerza naczynia krwionośne, działa korzystnie na system nerwowy, ale także na włosy i paznokcie.

Najbogatszym źródłem niacyny są suszone drożdże, a z produktów nieco bardziej apetycznych - orzeszki ziemne i masło orzechowe. W szklance orzeszków ziemnych jest 17,6 mg niacyny, co stanowi 100 proc. zapotrzebowania dziennego. Także wołowina i kurczak zapewnią nam jej dostatek.

Kwasy tłuszczowe omega-3

Tłuszcze generalnie mają złą reputację, ale omega-3, rodzaj tłuszczów wielonienasyconych, spożywane z umiarem są rzeczywiście bardzo zdrowe. Wciąż trwająbadania nad ich działaniem przeciwnowotworowym, kwasy te spowalniają starzenie się komórek,  obniżają poziom trójglicerydów we krwi. Zmniejszają ryzyko zawałów serca.

Nieocenionym źródłem tych kwasów są ryby - szklanka sałatki z tuńczyka zawiera około 8,5 g kwasów omega-3. Występują one też w źródłach roślinnych - w zielonych warzywach, orzechach i nasionach.

Potas

Jest elektrolitem niezbędnym do kontrolowania elektrycznej działalności serca,aktywatorem wielu enzymów. Organizm używa go do budowy białek i mięśni, i do przetwarzania węglowodanów w energię.

Jeśli chcemy sobie dostarczyć potężną dawkę potasu, wystarczy zjeść jednego pieczonego słodkiego ziemniaka (nieocenione źródło wit. A) - przyswoimy w ten sposób prawie 700 mg tego pierwiastka. Możemy także go dostarczyć organizmowi jedząc czerwone mięso, kurczaki i ryby.

Ryboflawina

Kolejna witamina z grupy B - tym razem B2. Bierze udział w prawidłowym funkcjonowaniu błon śluzowych, dróg oddechowych, śluzówki przewodu pokarmowego, nabłonka naczyńkrwionośnych i skóry, uczestniczy w przemianach aminokwasów i lipidów. Jest ważnym przeciwutleniaczem.

Ryboflawina występuje w wielu produktach spożywczych, ale najwięcej jej znajdziemy w wątrobie -  przede wszystkim w wątrobie, chudych serach, migdałach, pełnoziarnistym pieczywie, rybach, mleku i przetworach mlecznych. Ryboflawinę stosuje się też przy produkcji płatków kukurydzianych (także zbożowych) i masła orzechowego.

Selen

Nasz organizm potrzebuje niewielkich ilości tego pierwiastka, ale jest on ważnymprzeciwutleniaczem. Odgrywa ważną rolę w zapobieganiu chorobom przewlekłym, regulowaniu działania tarczycy i układu odpornościowego.

Wspaniałym źródłem selenu są orzechy brazylijskie. Tylko 6-8 sztuk zapewnia aż 544 mikrogramy selenu, co zapewnia aż 777 procent dziennego zapotrzebowania! Nadmiar selenu może być jednak szkodliwy, więc lepiej pozyskiwać ten minerał z tuńczyka, np. w puszcze. Ok. 80 g tuńczyka zapewni nam 68 mg selenu - 97 procent dziennego zapotrzebowania.

Tiamina

Inaczej witamina B1, pomaga organizmowi przetworzyć węglowodany w energię. Jest też ważnym składnikiem dla prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego.

Szczególnie dużo jest jej w drożdżach, wątrobie, produktach zbożowych grubego przemiału, roślinach strączkowych – grochu, fasoli oraz drożdżach, orzechach, słoneczniku, rybach, owocach i warzywach.

Cynk

Odgrywa istotną rolę w funkcjonowaniu układu odpornościowego. Bierze udział między innymi w mineralizacji kości, gojeniu się ran, wpływa na pracę układu odpornościowego,prawidłowe wydzielanie insuliny przez trzustkę oraz na stężenie witaminy A i cholesterolu. Ma swój udział w regulacji ciśnienia krwi i rytmu serca.

Najwięcej cynku zawierają ostrygi - porcja tych mięczaków dostarczy nam 74 mg cynku, czyli 500 proc. dziennego zapotrzebowania. Ale większość z nas przyswaja ten pierwiastek jedząc czerwone mięso i drób.

Jaskra

Wciąż jest nieuleczalna, można jedynie zapobiegać jej rozwojowi. Ponieważ grozi nawet utratą wzroku, nie zapominaj o badaniach kontrolnych u okulisty.

Kojarzymy ją przede wszystkim jako problem ludzi starszych, tymczasem może zaatakować w każdym wieku. Chorują na nią nawet dzieci. W Polsce z powodu jaskry cierpi 700 tysięcy ludzi, na świecie nawet 67 milionów. Nie można jej lekceważyć, gdyż nieleczona prowadzi do ślepoty, tymczasem nawet 80% chorych przez długi czas nie ma świadomości problemu. Dlatego lekarze zalecają, by po 30. urodzinach odwiedzać okulistę przynajmniej raz na dwa lata. Po czterdziestce co roku. Wiadomo, że jaskra jest chorobą dziedziczną, dlatego, jeśli występuje w twojej rodzinie, wzrok trzeba kontrolować przynajmniej raz na 12 miesięcy, niezależnie od wieku.


Skąd się bierze?
Naukowcom nie udało się dotąd ostatecznie ustalić, dlaczego u niektórych osób zanika nerw wzrokowy, prowadząc do utraty wzroku. Za dwie główne przyczyny uważa się jednak podwyższone ciśnienie śródgałkowe i zwężenia naczyń krwionośnych w obrębie gałki ocznej. Jeśli nie mogą one dostarczyć odpowiedniej ilości krwi (a zarazem tlenu i substancji odżywczych) do nerwu wzrokowego, dochodzi do jego obumierania.

Za osoby szczególnie zagrożone jaskrą, poza obciążonymi dziedzicznie, uznaje się chorych na cukrzycę, intensywnie leczonych na nadciśnienie i cierpiących z powodu niskiego ciśnienia krwi (poniżej 90/60 mmHg), krótkowzrocznych (powyżej -4,0). Po ukończeniu 35 lat liczba chorych w danej grupie wiekowej systematycznie rośnie. Może to być efekt zarówno jaskry wtórnej (wynikającej z uszkodzenia oka), jak i pierwotnej, wrodzonej, która często dopiero po tylu latach daje o sobie znać.

Objawy niewyraźne
Dla jaskry charakterystyczne jest pogorszenie ostrości wzroku oraz znaczne ograniczenie pola widzenia. Jeśli masz wrażenie, że twoje oczy szwankują, nie zwlekaj z wizytą u okulisty.
To, czy jaskra cię ostrzeże i zaobserwujesz u siebie niepokojące objawy, zależy przede wszystkim od tego, jaką masz postać choroby. U większości chorych (nawet 80 proc.) stwierdza się tzw. szeroki kąt przesączania. Ciecz wodnista, znajdująca się wewnątrz gałki oka, ma trudności z jej opuszczeniem i powoduje wzrost ciśnienia. To zjawisko rozwija się powoli, nawet latami i czasem pozostaje niezauważone aż do całkowitego zniszczenia nerwów wzrokowych.

U 20% chorych stwierdza się tzw. zamykający się kąt przesączania. Wówczas zmiany są nagłe, mogą towarzyszyć im gwałtowne bóle głowy i oczu oraz zamglenia widzenia.

Laser i kropelki
Jaskry nie można w pełni wyleczyć, ani nawet cofnąć zmian, do których już doszło. Można jednak zatrzymać jej rozwój, zatem rozpoznana u pacjenta, który jeszcze nie dostrzegł problemu, jest właściwie niedokuczliwa.

Leczenie wymaga jednak konsekwencji. W jaskrze z otwartym kątem przesączania stosuje się specjalne krople do oczu, które ułatwiają odpływ cieczy wodnistej i zmniejszają jej produkcję. Trzeba zakraplać każdego dnia, do końca życia. Czasem przyjmuje się też środki doustne.

W przypadku jaskry z wąskim, zamykającym się kątem przesączania stosuje się leki zwężające źrenice. Bardzo skuteczna jest terapia laserowa, polegająca na przecięciu tęczówki przy pomocy lasera. Stosuje się także zabiegi chirurgiczne polegające na wycięciu tęczówki lub tkanek w samym kącie przesączania.